Załóż bezpłatne konto Zaloguj się Zaloguj się przez Facebooka
Kalendarz studenta: Brak wydarzeń na dziś
Polecamy: Zmiany w prawie cywilnym, które weszły w życie 1 stycznia
Z ostatniej chwili...
Sonda Na którą aplikację się wybierasz?

Kazus studenta: Prawo rodzinne - rozwód na żądanie małżonka wyłącznie winnego

5/5 z 40 ocen.
(kliknij w gwiazdkę aby ocenić)

Dzisiaj, na przykładzie poniższego kazusu, omówimy dopuszczalność orzeczenia przez sąd rozwodu na żądanie małżonka wyłącznie winnego.

Kazus studenta: Prawo rodzinne - rozwód na żądanie małżonka wyłącznie winnego

Treść kazusu


Barbara i Maksymilian Kowalscy obchodzili 25 września 2014 roku 10. rocznicę ślubu. Nie mają wspólnych dzieci, zaś ich wzajemne relacje nie układają się najlepiej już od dłuższego czasu. Oboje większość czasu spędzają w pracy, przez co znacznie oddalili się od siebie. W dniu 13 października Barbara dowiedziała się o niewierności swojego męża. Maksymilian, w konsekwencji ciąży swojej kochanki, zażądał, aby sąd rozwiązał jego małżeństwo z Barbarą przez rozwód. Jako powód wskazał istnienie przesłanki trwałego i zupełnego rozkładu pożycia małżeńskiego. Barbara, otrzymawszy odpis pozwu, wpadła we wściekłość i stwierdziła, że nigdy nie zgodzi się na rozwód. Uznała bowiem, że taki sposób zemsty będzie najdotkliwszą karą dla jej męża, gdyż ten nie będzie mógł zawrzeć kolejnego związku małżeńskiego z matką swojego dziecka.

 

 

Pytania:

  • Jakie są ustawowe przesłanki rozwodu?
  • Komu przysługuje prawo żądania orzeczenia rozwodu?
  • Kiedy orzeczenie rozwodu jest niedopuszczalne?
  • Czy w podanym stanie faktycznym sąd będzie mógł orzec rozwód, pomimo odmowy zgody Barbary?

 

Rozwiązanie kazusu


Ustawodawca w art. 56 § 1 kodeksu rodzinnego i opiekuńczego wskazał, kiedy małżeństwo może być rozwiązane przez rozwód. Sąd rozwiąże małżeństwo przez rozwód, jeżeli między małżonkami nastąpił zupełny i trwały rozkład pożycia. Zupełność rozkładu pożycia wiąże się z zanikiem trzech więzi: więzi psychicznej, czyli uczuciowej, więzi fizycznej oraz więzi gospodarczej. Ustalenie powyższych okoliczności opiera się w dużej mierze na dowodzie z przesłuchania stron.


Legitymacja czynna przysługuje każdemu z małżonków. Jak wskazał ustawodawca w art. 56 § 1 k.r.o., jeżeli między małżonkami nastąpił zupełny i trwały rozkład pożycia, każdy z małżonków może żądać, ażeby sąd rozwiązał małżeństwo przez rozwód.


W art. 56 § 2 i 3 ustawodawca wskazał sytuacje, w których orzeczenie rozwodu jest niedopuszczalne. Mimo zupełnego i trwałego rozkładu pożycia rozwód nie jest dopuszczalny, jeżeli wskutek niego miałoby ucierpieć dobro wspólnych małoletnich dzieci małżonków albo jeżeli z innych względów orzeczenie rozwodu byłoby sprzeczne z zasadami współżycia społecznego. Rozwód nie jest również dopuszczalny, jeżeli żąda go małżonek wyłącznie winny rozkładu pożycia. Należy podkreślić, że zasada ta nie znajdzie zastosowania, gdy winę za rozkład pożycia ponoszą oboje małżonkowie. Tym samym rozwód jest niedopuszczalny jeżeli wyłączna wina za rozkład pożycia leży po stronie małżonka żądającego rozwodu, zaś po stronie drugiego małżonka nie ma żadnych zawinionych przyczyn rozkładu pożycia.


W przypadku tej drugiej przesłanki niedopuszczalności orzeczenia rozwodu, ustawodawca ustanowił dwa wyjątki:

  • Gdy drugi małżonek wyrazi na rozwód zgodę;
  • Gdy odmowa zgody drugiego małżonka jest w danych okolicznościach sprzeczna z zasadami współżycia społecznego.

 

Przykładem sytuacji, która uwidacznia odmowę zgody na rozwód jako sprzeczną z zasadami współżycia społecznego, jest chęć zemsty małżonka, który odmawia zgody, naganność jego zachowania mającego na celu dokuczenie drugiemu małżonkowi.


Odnosząc się do treści kazusu należy stwierdzić, że wina Maksymiliana w rozkładzie pożycia jest niekwestionowana. Dopuścił się on bowiem naruszenia jednego z podstawowych obowiązków małżeńskich, jakim jest, wynikający z treści art. 23 k.r.o., obowiązek wierności. Brak w treści kazusu jakichkolwiek informacji wskazujących na winę Barbary. Fakt, że oboje dużo pracowali nie upoważnia do stwierdzenia, że Barbara zawiniła w kwestii rozkładu pożycia.


W związku z powyższym należy stwierdzić, że zastosowanie znajdzie norma art. 56 § 3 k.r.o. Czy jednak możemy uznać, że orzeczenie rozwodu jest niedopuszczalne z uwagi na wyłączną winę Maksymiliana? Proszę przyjrzeć się motywom, którymi kierowała się Barbara dokonując odmowy zgody na rozwód. Stwierdziła ona, że czyni to z chęci zemsty i że będzie najdotkliwszą karą dla jej męża to, gdy ten nie będzie mógł zawrzeć kolejnego związku małżeńskiego z matką swojego dziecka. Czy taka motywacja zasługuje na aprobatę w punktu widzenia zasad współżycia społecznego? Nie bardzo. Dlatego należałoby stwierdzić, że w powyższych okolicznościach odnowa zgody jest sprzeczna z zasadami współżycia społecznego i sąd powinien, mimo zaistnienia przesłanki wyłącznej winy Maksymiliana w rozkładzie pożycia, orzec rozwód.

 

Podstawa prawna:
Art. 23, art. 56 ustawy z dnia 25 lutego 1964 roku – Kodeks rodzinny i opiekuńczy (Dz.U.2012.788).

wydrukuj

WASZE KOMENTARZE

® 2011 - 2020 SerwisPrawa.pl sp. z o.o. Korzystanie z portalu oznacza akceptację regulaminu.