Załóż bezpłatne konto Zaloguj się Zaloguj się przez Facebooka
Kalendarz studenta: Brak wydarzeń na dziś
Polecamy: Podsumowanie tegorocznych egzaminów wstępnych na aplikacje prawnicze
Z ostatniej chwili...
Sonda Na którą aplikację się wybierasz?
Uwaga! Publikacja archiwalna
Oznacza to, że od czasu jej opublikowania pojawiły się zmiany aktów prawnych, mogące wpływać na aktualność poniższej treści. SerwisPrawa.pl nie aktualizuje automatycznie wszystkich publikowanych tekstów zgodnie z obowiązującymi aktami prawnymi.

Jeżeli interesuje Cię uaktualnienie poniższego tekstu pod kątem obowiązującego stanu prawnego - kliknij w link (funkcja dostępna tylko dla zarejestrowanych Użytkowników).

Koncesja na rozpowszechnianie programów telewizyjnych w świetle orzeczenia TK

5/5 z 12 ocen.
(kliknij w gwiazdkę aby ocenić)

Nadawanie audycji radiowych i telewizyjnych wymaga uzyskania odpowiedniego zezwolenia, tzw. koncesji. Szczegółowy zakres jej uzyskiwania został określony w ustawie z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji. 18 lutego 2014 r. Trybunał Konstytucyjny badał konstytucyjność kilku przepisów powyższego aktu prawnego.

Koncesja na rozpowszechnianie programów telewizyjnych w świetle orzeczenia TK

Rzekoma niezgodność z ustawą zasadniczą miała dotyczyć art. 36 ust. 1 oraz art. 37 ust. 4 ustawy o radiofonii i telewizji. Jak wskazywał wnioskodawca art. 36 ust. 1 i 2 ustawy o radiofonii i telewizji określa warunki, jakie musi spełnić podmiot ubiegający się o koncesję na rozpowszechnianie programu radiowego lub telewizyjnego. Warunki te nie tworzą katalogu zamkniętego. Wnioskodawca uważał, że ustawodawca, wprowadzając zakwestionowaną regulację, pozostawił organowi koncesyjnemu dowolność ustalania ostatecznego kształtu ograniczeń wolności określonych w art. 22 i art. 54 ust. 1 konstytucji. Ograniczenia te nie zostały wprowadzone w drodze ustawy, lecz wynikają z praktyki przyjętej przez organ koncesyjny, co miało być sprzeczne z Konstytucją.

 

 

Zgodnie z art. 36 ust. 1 pkt 2 kwestionowanej ustawy w postępowaniu o udzielenie koncesji ocenia się możliwości dokonania przez wnioskodawcę koniecznych inwestycji i finansowania programu. Wnioskodawca wskazuje, że wskazane kryterium jest mało precyzyjne, mimo że dotyczy materii finansowej, a więc dającej się wyrazić w konkretny sposób. Jednocześnie podkreśla, że kwestionowany przepis zawiera normę ograniczającą konstytucyjne wolności. Zasada określoności przepisów prawa nie wyklucza możliwości używania przez ustawodawcę zwrotów niedookreślonych. Ich znaczenie w konkretnej sytuacji nie może jednak być ustalane arbitralnie, konieczne jest istnienie w prawie szczególnych gwarancji procesowych, zapewniających przejrzystość i ocenność praktyki wypełnienia nieostrego zwrotu konkretną treścią przez organ decydujący. Zdaniem wnioskodawcy, ukształtowane postępowanie koncesyjne nie stwarza takich gwarancji.

 

W art. 37 ust. 4 ustawy o radiofonii i telewizji ustawodawca upoważnił Krajową Radę Radiofonii i Telewizji, po zasięgnięciu opinii Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej, do określenia, w drodze rozporządzenia, danych, które powinien zawierać wniosek o udzielenie koncesji, oraz szczegółowego trybu postępowania w sprawach o udzielenie koncesji. W ocenie wnioskodawcy, upoważnienie ustawowe nie jest wystarczająco szczegółowe, gdyż między innymi nie wskazuje wytycznych co do tego, czym powinna się kierować Krajowa Rada określając dane, jakie powinien zawierać wniosek. W konsekwencji, na podstawie kwestionowanego upoważnienia nie można określić, w jakim kierunku powinny podążać merytoryczne rozwiązania rozporządzenia w zakresie postępowania w sprawie przyznawania i cofania koncesji – podkreślał wnioskodawca.

 

Ostatecznie Trybunał nie podzielił zdania wnioskodawcy w tej sprawie i w wyroku z dnia 18 lutego 2014 r. (sygn. akt K 29/12) orzekł, że art. 36 ust. 1 ustawy z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji, w części zawierającej zwrot „w szczególności”, rozumiany w ten sposób, że źródłem, uzupełniających wobec wymienionych w tym przepisie przesłanek, od których spełnienia zależy możliwość uzyskania koncesji na rozpowszechnianie programu telewizyjnego drogą rozsiewczą naziemną w sposób cyfrowy, może być wyłącznie przepis ustawy, jest zgodny z art. 22 i z art. 54 ust. 1 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Art. 36 ust. 1 pkt 2 ustawy powołanej w punkcie 1 jest zgodny z art. 22 i z art. 54 ust. 1 w związku z art. 31 ust. 3 oraz z art. 2 Konstytucji i wynikającą z niego zasadą prawidłowej legislacji. Art. 37 ust. 4 ustawy powołanej w punkcie 1 jest zgodny z art. 92 ust. 1 Konstytucji.

wydrukuj

WASZE KOMENTARZE

® 2011 - 2020 SerwisPrawa.pl sp. z o.o. Korzystanie z portalu oznacza akceptację regulaminu.