Załóż bezpłatne konto Zaloguj się Zaloguj się przez Facebooka
Kalendarz studenta: Brak wydarzeń na dziś
Polecamy: Nadchodzi duża reforma procesu cywilnego i karnego. Przedstawiono jej założenia
Z ostatniej chwili...
Sonda Na którą aplikację się wybierasz?

Nowelizacja Kodeksu karnego: Czyn ciągły po zmianach

5/5 z 1 ocen.
(kliknij w gwiazdkę aby ocenić)

15 listopada w życie weszła nowelizacja Kodeksu karnego, zakładająca zmianę w konstrukcji prawnej instytucji czynu ciągłego.

Nowelizacja Kodeksu karnego: Czyn ciągły po zmianach

Czyn ciągły przed nowelizacją Kodeksu karnego

 

Według poprzedniego brzmienia art. 12 Kodeksu karnego, za czyn ciągły uważało się dwa lub więcej zachowań, podjętych w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru. Jeżeli przedmiotem zamachu było dobro osobiste, warunkiem uznania wielości zachowań za jeden czyn zabroniony była tożsamość pokrzywdzonego.

 

Czyn ciągły po nowelizacji Kodeksu karnego

 

Obecnie art. 12 Kodeksu karnego składa się z 2 §. W §1 ustawodawca wskazał (podobnie jak miało to miejsce w poprzednio obowiązującym stanie prawnym), że dwa lub więcej zachowań, podjętych w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, uważa się za jeden czyn zabroniony; jeżeli przedmiotem zamachu jest dobro osobiste, warunkiem uznania wielości zachowań za jeden czyn zabroniony jest tożsamość pokrzywdzonego. W §2 natomiast stworzono ustawową  konstrukcję przestępstwa ciągłego składającego się z więcej niż jednego wykroczenia.

 

Ustawowa konstrukcję przestępstwa ciągłego składającego się z więcej niż jednego wykroczenia

 

Zgodnie z aktualnym art. 12 § 2 Kodeksu karnego, odpowiada jak za jeden czyn zabroniony wyczerpujący znamiona przestępstwa ten, kto w krótkich odstępach czasu, przy wykorzystaniu tej samej albo takiej samej sposobności lub w podobny sposób popełnia dwa lub więcej umyślnych wykroczeń przeciwko mieniu, jeżeli łączna wartość mienia uzasadnia odpowiedzialność za przestępstwo. W ten sposób wprowadzono ustawową konstrukcję przestępstwa ciągłego składającego się z więcej niż jednego wykroczenia, które razem uzasadniają odpowiedzialność za przestępstwo ze względu na łączną wartość mienia.

 

 

Czyn ciągły w orzecznictwie sądowym

 

Jak wskazuje się w orzecznictwie, warunkiem przyjęcia czynu ciągłego jest wykazanie, że sprawca w chwili podejmowania pierwszego zachowania musi mieć zamiar popełnienia wszystkich zindywidualizowanych, co najmniej w ogólnym zarysie, zachowań, składających się na czyn ciągły (postanowienie SN z dnia  18 kwietnia 2018 r., V KK 105/18). Brzmienie art. 12 k.k. przesądza o tym, że czyn ciągły charakteryzuje się jednym zamiarem (tym samym, a nie takim samym) obejmującym wszystkie elementy składowe. Nie spełnia kryteriów czynu ciągłego przypadek, w którym poszczególne zachowania sprawcy nie zostały objęte jednym z góry powziętym zamiarem lecz zostały dokonane z identycznym zamiarem, takim samym w odniesieniu do każdego zachowania lecz nieistniejącym z góry, a pojawiającym się sukcesywnie przy podejmowaniu każdego kolejnego zachowania (wyrok SA we Wrocławiu z dnia 28 marca 2018 r., II AKa 25/18). Nadzy również pamiętać, że zamiaru sprawcy nie można domniemywać, a należy go dowieść, to oczywistym jest, że to samo dotyczy także "z góry powziętego zamiaru", o którym mowa w tym przepisie. Powyższej konstatacji nie zmienia w niczym to, że przepis art. 12 k.k. stanowi, iż dwa lub więcej zachowań, podjętych w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, "uważa się za jeden czyn zabroniony", albowiem to domniemanie nie dotyczy "z góry powziętego zamiaru" (wyrok SN z dnia  14 czerwca 2018 r., II KK 197/18).

 

Podstawa prawna:
Art. 12 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 1600 ze zm.).
 

wydrukuj

WASZE KOMENTARZE

® 2011 - 2018 SerwisPrawa.pl sp. z o.o. Korzystanie z portalu oznacza akceptację regulaminu.