Załóż bezpłatne konto Zaloguj się Zaloguj się przez Facebooka
Kalendarz studenta: Brak wydarzeń na dziś
Polecamy: Egzamin adwokacki 2017 - Przestępstwo niealimentacji
Z ostatniej chwili...
Sonda Na którą aplikację się wybierasz?

Egzamin adwokacki 2017 - Skarga do WSA

5/5 z 1 ocen.
(kliknij w gwiazdkę aby ocenić)

31 marca zdający egzamin adwokacki musieli zmierzyć się z zadaniem z zakresu prawa administracyjnego. W tym roku zdający musieli sporządzić skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.

Egzamin adwokacki 2017 - Skarga do WSA

Opis istotnych zagadnień

 

Rozwiązując zadanie z prawa administracyjnego należało zwrócić uwagę na następujące kwestie.

 

Skarga powinna spełniać wymogi formalne wynikające z art. 46  -  47 i art. 57 ustawy  z dnia 30 sierpnia 2002 r.  -  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016  r. poz.  718, z późn. zm.)  -  dalej: „p.p.s.a.”. Z treści skargi powinno wynikać, że został do niej dołączony jej odpis, a także pełnomocnictwo wraz z dowodem uiszczenia opłaty skarbowej.

 

Ze  skargi  powinno  wynikać,  że  została  ona  wniesiona  w  terminie  30 dni  od  dnia  doręczenia skarżącemu  decyzji  organu  drugiej  instancji  do  Wojewódzkiego  Sądu  Administracyjnego w  Gliwicach  za  pośrednictwem  Samorządowego  Kolegium  Odwoławczego  w  Częstochowie (art. 53 § 1 i art. 54 § 1 p.p.s.a.).

 

Zdający  powinien  wnieść o  uchylenie  w  całości  decyzji  organów  obu  instancji  na  podstawie art.  145  §  1  pkt  1  lit.  a  i  c  p.p.s.a.  oraz  art.  135  p.p.s.a.  -  z  uwagi  na  naruszenie  przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także naruszenie przepisów prawa  materialnego,  które  miało  wpływ  na  wynik  sprawy  oraz  złożyć  wniosek  o  umorzenie postępowania administracyjnego przez sąd na podstawie art. 145 § 3 p.p.s.a.

 

Zdający,  działając  w  interesie  strony,  powinien  złożyć  wniosek  o  wstrzymanie  wykonania zaskarżonej decyzji na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. oraz o zasądzenie na rzecz strony kosztów postępowania na podstawie art. 199 i art. 200 p.p.s.a.

 

Przy rozwiązaniu zadania zastosowanie znajdują:

  1. ustawa z dnia  5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2016 r.  poz. 627, z późn. zm.),
  2. ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2017 r. poz. 128),
  3. rozporządzenie  Ministra  Spraw  Wewnętrznych  z  dnia  25  kwietnia  2012  r.  w  sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz.U. poz. 488),
  4. ustawa  z  dnia  30  sierpnia  2002  r.  -  Prawo  o  postępowaniu  przed  sądami  administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 718, z późn. zm.),
  5. ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.  –  Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r. poz. 23, z późn. zm.).

 

Osoba zdająca powinna w skardze zwrócić uwagę na następujące kwestie:
 

Materialnoprawną  podstawę  decyzji  stanowił  art.  99  ust.  1  pkt  3  lit.  b  ustawy  o  kierujących pojazdami, zgodnie z którym starosta wydaje decyzję administracyjną o skierowaniu kierowcy na  badania  psychologiczne  w  zakresie  psychologii  transportu,  jeżeli  przekroczył  liczbę 24 punktów otrzymanych za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Stosownie zaś do art. 130 ust. 1 ustawy z 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym, w brzmieniu obowiązującym w dacie dopuszczenia się naruszeń, tj. w kwietniu i w maju 2016 r., policja prowadziła ewidencję kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego.

 

 

 

Decyzja  organu  II  instancji  została  wydana  z  naruszeniem  przepisów  prawa  materialnego i  przepisów  postępowania.  Z  uwagi  na  cofnięcie  przez  Komendanta  Wojewódzkiego  Policji w  Katowicach  wniosku  o  skierowanie  Piotra  Warszawskiego  na  badania  psychologiczne i uchylenie wpisu ostatecznego 13 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego w dniu 5 maja 2016 r.,  organ II instancji powinien był  na podstawie art. 138  § 1 pkt 2 k.p.a.  uchylić decyzję wydaną przez Starostę Częstochowskiego i umorzyć postępowanie  pierwszej instancji w  całości,  ponieważ  stało  się  ono  bezprzedmiotowe  w  rozumieniu  art.  105  §  1 k.p.a. Bezprzedmiotowość  postępowania  administracyjnego  była  następstwem  ustalenia,  że wobec nieprzekroczenia 24  punktów,  na Piotrze Warszawskim nie ciążył obowiązek poddania się badaniom psychologicznym. Zgodnie z art. 99 ust. 2 pkt 1 lit. b  w związku z art. 99 ust. 2  ustawy o kierujących pojazdami, starosta,  jako  organ  uprawniony,  wydaje  decyzję  o  skierowaniu  kierowcy  na  ba dania psychologiczne  w  zakresie  psychologii  transportu,  jeżeli  przekroczył  liczbę  24  punktów otrzymanych  za  naruszenie  przepisów  ruchu  drogowego  (art.  99  ust.  1  pkt  3  lit.  b  ustawy o kierujących pojazdami). Decyzję wydaje się na wniosek organu kontroli ruchu drogowego lub dyrektora  wojewódzkiego ośrodka ruchu drogowego  (art. 99 ust. 2  pkt 2  ustawy o kierujących pojazdami).Kluczowe  znaczenie  miało  w  związku  z  tym  ustalenie,  czy  Piotr  Warszawski  otrzymał  za naruszenie przepisów ruchu drogowego  powyżej 24  punktów.  Kwestia ta, czyli przekroczenieustawowego limitu 24 punktów, powinna być bezsporna. Z art. 98 ust. 1 ustawy o kierujących pojazdami wynika, że kierowca, który kierując pojazdem popełnił  naruszenie  przepisów  ruchu  drogowego  stwierdzone  mandatem  karnym, prawomocnym wyrokiem sądu lub orzeczeniem organu orzekającego w sprawie o naruszenie w  postępowaniu  dyscyplinarnym,  otrzymuje  punkty odpowiadające  temu  naruszeniu  z  dniem uprawomocnienia się rozstrzygnięcia. W tej sprawie organ I instancji wszczął postępowanie na wniosek Komendanta Wojewódzkiego Policji  w  Katowicach  z  dnia  31  sierpnia  2016  r.  Podstawą  wniosku  był  między  innymi dotyczący  strony  wpis  13  punktów  za  naruszenie  przepisów  ruchu  drogowego  w  dniu 5  maja  2016  r.  w  ewidencji  prowadzonej  na  podstawie  § 2  ust. 1  rozporządzenia  Ministra Spraw  Wewnętrznych  z  dnia  25  kwietnia  2012  r.  w  sprawie  postępowania  z  kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz.U. poz. 488). Wpis nastąpił na podstawie wyroku nakazowego  Sądu  Rejonowego  w  Częstochowie  z  dnia  20  czerwca  2016  r.,  sygn.  akt II W 1900/16, który w dacie złożenia wniosku oraz wydania decyzji przez organ I instancji był prawomocny.

 

Po wydaniu decyzji przez organ I instancji  stan faktyczny uległ zmianie, czego nie uwzględnił organ II instancji. W  szczególności  organ  II  instancji  pominął  to,  że  Komendant  Wojewódzki  Policji w  Katowicach  Wydział  Ruchu  Drogowego  w  piśmie  z  dnia  9  stycznia  2017  r.  zawiadomił Samorządowe  Kolegium  Odwoławcze  w  Częstochowie,  że  cofa  wniosek  o  skierowanie  na badania psychologiczne, gdyż wpis ostateczny 13 punktów karnych za naruszenie  przez Piotra Warszawskiego  przepisów  ruchu  drogowego  w  dniu  5  maja  2016  r.  został  uchylony  w  dniu 8 grudnia 2016 r. Cofnięcie  wniosku  było  spowodowane  tym,  że  Sąd  Rejonowy  w  Częstochowie  przywrócił Piotrowi  Warszawskiemu  termin  do  rozpoznania  sprzeciwu  od  wyroku  nakazowego  z  dnia 20  czerwca  2016  r.,  sygn.  akt  II  W  1900/16,  co  zostało  udokumentowane  postanowieniem z dnia 28 listopada 2016 r. Wobec przywrócenia terminu do złożenia sprzeciwu,  wyrok nakazowy utracił swoją moc i nie obowiązywał w obrocie prawnym (art. 506 § 3 k.p.k.). Oznaczało to, że dotychczasowy wpis 13 punktów  nie został stwierdzony prawomocnym wyrokiem i ponieważ Piotr Warszawski nie przekroczył liczby 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego, brak było podstaw do  wydania  decyzji  o  skierowaniu  go  na  badania  psychologiczne.  Nie  została  bowiem wypełniona dyspozycja art. 82 ust. 1 pkt 4 lit. b w związku z art. 98 ust. 1 i art.  99 ust. 2 pkt 1 lit.  b  ustawy  o  kierujących  pojazdami,  gdyż  nie  został  przekroczony  ustawowy  próg 24 punktów otrzymanych za naruszenie przepisów ruchu drogowego.

 

Organy prowadzące postępowanie w sprawie skierowania kierowcy na badania psychologiczne z  uwagi  na  przekroczenie 24  punktów,  tj.  starosta  oraz  samorządowe  kolegium  odwoławcze, nie  mają  kompetencji  do  samodzielnego  ustalania  ilości  punktów  przypisanych  kierowcy  za naruszenie  przepisów  ruchu  drogowego,  gdyż  jest  to  pozostawione  organowi  prowadzącemu ewidencję,  tj.  Komendantowi  Wojewódzkiemu  Policji.  Jednakże  cofnięcie  wniosku  przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w Katowicach i informacja o uchyleniu wpisu 13 punktów oznaczały,  że  samorządowe  kolegium  odwoławcze,  utrzymując  w  mocy  decyzję  organu I instancji, mimo zmiany stanu faktycznego  dotyczącego przesłanki ustawowej przekroczenia 24 punktów, naruszyło art. 15 w związku z art. 140 i art. 138 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a. Istotą  wyrażonej  w  art.  15  k.p.a.  zasady  dwuinstancyjności  postępowania  jest  dwukrotne rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy. Zasada ta  oznacza, że organ odwoławczy ma obowiązek uwzględnić  zmiany  stanu  faktycznego  sprawy  zaistniałe  po  wydaniu  decyzji  przez  organ I instancji. Kompetencje orzecznicze organu II instancji nie  sprowadzają się tylko do kontroli zarzutów  podniesionych  w  stosunku  do  decyzji  wydanej  przez  organ  I  instancji.  Organ odwoławczy nie może poprzestać na kontroli podniesionych zarzutów, gdyż  zobligowany jest do  ponownej  oceny  zgromadzonego  materiału  dowodowego  i  w  zależności  od  wyników  tej oceny oraz dokonanych ustaleń, wydać stosowne rozstrzygnięcie. Powyższa  zasada  oznaczała,  że  w  tej  sprawie  Samorządowe  Kolegium  Odwoławcze  miało obowiązek uwzględnić stan faktyczny istniejący w dniu wydania decyzji,  a nie stan faktyczny przyjęty  przez  organ  I  instancji.  Działa  bowiem  jako  organ  reformatoryjny,  ponownie merytorycznie  rozpoznając  sprawę  w  jej  całokształcie  (tak  m.in.  NSA  w  wyroku  z  dnia 19 lipca 2001 r., sygn. akt V SA 3872/00). Skoro  Komendant  Wojewódzki  Policji  w  Katowicach  uchylił  wpis  13  punktów,  gdyż  Sąd Rejonowy  przywrócił  stronie  termin  do  złożenia  sprzeciwu  od  wyroku  nakazowego,  na podstawie  którego  strona  otrzymała  13  punktów,  to  Samorządowe  Kolegium  Odwoławcze miało obowiązek  uwzględnić skutki, które z tego wynikały.  Posiada ono bowiem kompetencje do  sprawdzenia  w  oparciu  o  stosowny  wniosek  Komendanta  Wojewódzkiego  Policji,  czy wskazane we wniosku wpisy są wpisami ostatecznymi oraz czy liczba punktów przekracza 24. W  świetle  art.  98  ust.  1  ustawy  o  kierujących  pojazdami  tylko  wpisy,  które  mają  charakter wpisów  ostatecznych  warunkują  (w  razie  przekroczenia  liczby  24  punktów)  skierowanie kierowcy  na  badania  psychologiczne  (por.  wyrok  WSA  we  Wrocławiu  z  dnia  3  sierpnia 2016 r., sygn. akt III SA/Wr 830/16).

 

W związku z tym zasadne było postawienie zarzutów naruszenia przepisów postępowania:

  • art. 15 w związku z art. 140,  art. 138  § 1 pkt 1  i  art. 138  § 1 pkt  2  k.p.a.  przez utrzymanie w mocy  decyzji organu I instancji,  pomimo istnienia przesłanek do uchylenia tej decyzji i umorzenia postępowania I instancji w całości (art. 105 § 1 k.p.a.);
  •  art.  7,  art.  77  §  1  i art. 80  k.p.a.  przez  błędne  ustalenie,  że  w  dacie  wydania  decyzji  przez organ  II  instancji  Piotr  Warszawski  przekroczył  liczbę  24  punktów  otrzymanych  za  naruszenie przepisów ruchu drogowego i że zostały ustalone okoliczności faktyczne uzasadniające skierowanie go na badania psychologiczne w zakresie psychologii transportu, a w szczególności, że podstawą do takich ustaleń  był  wydany  w  postępowaniu  nakazowym  wyrok  Sądu  Rejonowego  w  Częstochowie  z  dnia 20 czerwca 2016 r., sygn. akt II W 1900/16, który wobec złożenia sprzeciwu utracił moc.

 

W  konsekwencji  zasadne  było  także  postawienie  zarzutu  naruszenia  przepisów  prawa materialnego, tj.:

  • art.  98  ust.  1  ustawy  o  kierujących  pojazdami  polegającego  na  błędnej  wykładni, a w konsekwencji na niewłaściwym zastosowaniu przez  przyjęcie, że podstawą ustalenia punktów za naruszenie  przepisów  ruchu  drogowego  jest  wyrok  nakazowy  wydany  w  postępowaniu  karnym, pomimo  że wyrok ten na skutek wniesienia sprzeciwu utracił moc, podczas gdy kierowca otrzymuje za naruszenie  przepisów  ruchu  drogowego  punkty  odpowiadające  temu  naruszeniu  z  dniem uprawomocnienia się wyroku skazującego;
  • art. 82 ust. 1 pkt 4 lit. b w związku z art. 99 ust. 1 pkt 3 lit. b ustawy o kierujących pojazdami przez  niewłaściwe  zastosowanie  na  skutek  błędnego  ustalenia,  że  Piotr  Warszawski  przekroczył 24 punkty karne za naruszenie przepisów ruchu drogowego.

 

Źródło:
Oficjalna strona Ministerstwa Sprawiedliwości.

wydrukuj wyślij znajomemu

WASZE KOMENTARZE

® 2011 - 2017 SerwisPrawa.pl sp. z o.o. Korzystanie z portalu oznacza akceptację regulaminu.