Załóż bezpłatne konto Zaloguj się Zaloguj się przez Facebooka
Kalendarz studenta: Brak wydarzeń na dziś
Polecamy: Egzamin adwokacki 2017 - Przestępstwo niealimentacji
Z ostatniej chwili...
Sonda Na którą aplikację się wybierasz?

Egzamin adwokacki 2017 - zadanie z prawa cywilnego

5/5 z 1 ocen.
(kliknij w gwiazdkę aby ocenić)

29 marca zdający egzamin adwokacki rozwiązywali kazus z prawa cywilnego. Prawidłowe rozwiązanie zadania wymagało sporządzenia apelacji zaskarżającej wyrok w części.

Egzamin adwokacki 2017 - zadanie z prawa cywilnego

Opis istotnych zagadnień

 

Zdaniem  zespołu  do  przygotowania  zadań  na  egzamin  adwokacki,  prawidłowe  rozwiązanie zadania wymaga opracowania apelacji  zaskarżającej wyrok w części. Zaznaczyć  należy przy tym, że  polecenie  rozwiązania  zadania  wskazuje  w  punkcie  1,  iż  powód  oczekuje  najlepszej  porady prawnej czyli wskazania,  czy należy apelację wnieść w całości, w części,  czy też od niej odstąpić, a  do  tego  wyraźnie  zastrzegł,  że  nie  chce  ponosić  zbędnych  kosztów  procesu.  Takie  polecenie powinno wyraźnie uczulić zdającego na konieczność przemyślenia zadania i sporządzenia apelacji zaskarżającej wyrok w części,  bowiem powód wskazuje na potrzebę porady wykluczającej  zbędne koszty.

 

Co do zasady nie budzi obecnie  wątpliwości w orzecznictwie, że  koszty związane z celowym i  ekonomicznie  uzasadnionym  wydatkiem  na  najem  pojazdu  mechanicznego  objęte  są odpowiedzialnością  ubezpieczyciela  z  tytułu  umowy  obowiązkowego  ubezpieczenia odpowiedzialności  cywilnej  posiadaczy  pojazdów  mechanicznych.  Nie  jest  ona  przy  tym uzależniona od możliwości skorzystania z komunikacji zbiorowej. Na takie rozumienie wskazuje przy  tym  np.  uchwała  siedmiu  sędziów  Sądu  Najwyższego  z  dnia  17  listopada  2011  r.  III  CZP 5/11.  Z  uchwały  tej  wynika  wniosek,  że  w  świetle  art.  361  §  1  i  2  k.c.  utrata  możliwości korzystania  z  pojazdu  mechanicznego  i  poniesione  w  jej  rezultacie  celowe  oraz  ekonomicznie uzasadnione wydatki na najem pojazdu zastępczego oznaczają szkodę majątkową.  W tej sytuacji zatem  naprawienie  szkody  na  podstawie  art.  363  §  1  k.c.  polegać  powinno  na  zapłaceniu odpowiedniej  sumy  pieniężnej.  Pozwana  nie  kwestionuje  co  do  zasady  obowiązku  naprawienia szkody i odpowiedzialności na podstawie art. 822 § 4 k.c. oraz art. 19 w zw. z art. 9 i 9a  ustawy z  dnia  22  maja  2003  r.  o  ubezpieczeniach  obowiązkowych,  Ubezpieczeniowym  Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych.

 

W  stanie  faktycznym  sprawy  zwrócić  należy  uwagę,  że  powód  zamieszkuje  w  miejscu pozbawionym  dobrego  dostępu  do  komunikacji  miejskiej  (dostęp  do  jednej  linii  autobusowej, odległość miejsca zamieszkania od przystanku 1.200 metrów, kurs autobusu w godzinach szczytu co 20 minut). Tym samym argument, że zamieszkuje w mieście o dobrze rozwiniętej komunikacji miejskiej,  nie  mają  do  niego  zastosowania.  Niezależnie  jednak  wyraźnie  ustalono,  że  powód codziennie  zawozi swoje 9-letnie  dziecko do szkoły. Poruszanie się w takiej sytuacji samochodem nie  może  być  uznane  za  luksus  i  utrata  samochodu  niewątpliwie  mogła  wiązać  się z potrzebą najmu pojazdu.
Przesądzenie  potrzeby wniesienia apelacji nie oznacza przy tym potrzeby zaskarżenia wyroku oddalającego w całości. Należy mieć na uwadze, że powód:

 

a)  do  4  kwietnia  2016  r.  (do  dnia  oddania  pojazdu  do  naprawy)  posiadał  inny  samochód (Skoda  Fabia),  którym  mógł  się  poruszać,  samochodem  tym  nie  posługiwał  się  bowiem inny członek rodziny.  Pojazd ten nie miał przy tym standardu znacząco gorszego niż jego podstawowy pojazd. Nie istniały również przeszkody co do poruszania się tym pojazdem. Pojazd  ten  –  co  było  bezsporne  między  stronami  –  został  powodowi  w  dniu  4  kwietnia 2016 r. skradziony, ale do chwili kradzieży istniała możliwość wykorzystywania pojazdu;

 

b)  mógł  -  do  chwili  odstawienia  uszkodzonego  pojazdu  do  naprawy  -  poruszać  się  tym samochodem, gdyż pojazd  nadawał się do jazdy.  Uszkodzenia pojazdu dotyczyły  bowiemtylko drzwi i otarć lakieru, co nie wykluczało użytkowania samochodu;

 

c)  zawarł umowy najmu pojazdu zastępczego, które objęły okres przed oddaniem pojazdu do naprawy, okres naprawy do  odbioru pojazdu,  jak i okres po  odebraniu pojazdu. W ocenie zespołu  zasadne  jest  niewątpliwie  uzyskanie  kosztów  najmu  pojazdu  zastępczego w  okresie  naprawy  pojazdu,  to  jest  od  4  kwietnia  2016  r.  do  odbioru  pojazdu  w  dniu 22 kwietnia 2016 r.  Odebranie pojazdu dzień po zawiadomieniu o naprawie nie może być uznane  za  niewłaściwe.  W  okresie  przed  oddaniem  pojazdu  powód  mógł  poruszać  się uszkodzonym pojazdem,  co sam przyznawał (nie poruszał się nim głównie ze względów estetycznych),  jak  też  miał  inny  pojazd,  którym  mógł  się  poruszać.  Okres  po  odebraniu pojazdu  był  już  ekonomicznie  nieuzasadnionym  okresem  najmu  pojazdu  i  zbędnym z  perspektywy  naprawienia  szkody.  Nic  bowiem  nie  stało  na  przeszkodzie  oddaniu pojazdu zastępczego w dniu 22 kwietnia 2016 r.

 

d)  zawarł  umowę  co  do  pojazdu  o  znacząco  wyższym  standardzie  niż  jego  uszkodzony pojazd.  Nie uzasadniały  zawarcia takiej umowy względy estetyczne,  na które  powoływał się powód. Zgromadzony materiał dowodowy wyraźne wskazuje, że koszty najmu pojazdu w  standardzie  odpowiadającym  pojazdowi  powoda  wynosiły  nie  więcej  niż  180  złotych za dobę.

 

Uwzględniając  powyższe,  za  konieczne  uznać  należy  wniesienie  apelacji  na  pewno  co  do kwoty  3.420  złotych  jako  iloczynu  19  dni  naprawy  pojazdu  (od  4.04.2016  r.  do  22.04.2016  r.) i kosztów najmu pojazdu o adekwatnym standardzie, to jest 180 złotych. Nie  powinno  budzić  wątpliwości,  że  powód  będąc  zatrudniony  na  umowę  o  pracę,  nie  jest podatnikiem podatku VAT, a zatem odszkodowanie powinno uwzględniać uiszczony przez niego podatek VAT (co do podatku VAT przy odszkodowaniu zob. uchwała 7 sędziów SN z 17  maja2007 r. III CZP 150/06).Ostatecznie  zatem  apelacja  powinna  dotyczyć  kwoty  wskazanej  w  punkcie  4  (3.420  złotych). Co  do  odsetek,  nie  jest  zasadne  stanowisko  powoda  co  do  żądania  odsetek  od  dnia  30  marca 2016  r.  Szkoda  powoda  w  zakresie  kosztów  pojazdu  zastępczego  zaistniała  najwcześniej w  chwili  poniesienia  kosztów  najmu  pojazdu  zastępczego,  a  nie  w  chwili  zdarzenia.  Odsetki  za opóźnienie  należne są powodowi z uwzględnieniem art. 817  § 2  k.c.  i art. 14 ust. 2 ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych, skoro jednak powód zawarł w swoim wezwaniu do  zapłaty  żądanie  uiszczenia  należności  po  30  dniach  od  wezwania,  odsetki  powinny  być przyznane i żądane z uwzględnieniem tego terminu na podstawie art. 481 § 1 k.c.

 

Okoliczności  wskazane  w  punktach  od  2  do  5  oznaczają  zasadność  podniesienia  zarzutów naruszenia wskazanych wyżej przepisów prawa materialnego.

 

 

Co  do  zarzutów  wskazać  należy,  że  zdający  powinien  zwrócić  uwagę  także  na  zarzuty procesowe tj.:

 

a)  potrzebę  podniesienia  naruszenia  przez  sąd  I  instancji  prawa  procesowego  z  uwagi  na oddalenie wniosków dowodowych dotyczących dopuszczenia dowodu z pierwszej umowy najmu pojazdu zastępczego z dnia 30 marca 2016 r. Dopuszczenie dowodu z tej umowy nie powodowało przedłużenia postępowania. Strona pozwana nie kwestionowała przy tym przed procesem faktu zawarcia tej umowy i brak dołączenia tej umowy do pozwu nie może być uznany za uchybienie;

 

b)  potrzebę podniesienia zarzutu  sprzeczności  ustaleń faktycznych sądu  z treścią zebranego materiału, bowiem  poniesienie  przez  powoda  kosztów  najmu  pojazdu  zastępczego  przed 14  kwietnia  2016  r.  (na  podstawie  pierwszej  umowy)  i  zawarcie  pierwszej  umowy wynikało jasno z drugiej umowy (z 13 kwietna 2016 r.), w której treści strony wskazały, że jest  kontynuacją  wcześniej  zawartej  umowy  oraz  z  wystawionej  faktury  potwierdzającej zapłatę.  Faktura  zawiera  przy  tym  podpis  wystawcy  i  odbiorcy  oraz  wskazanie,  że wymieniona w niej kwota została zapłacona.

 

Niezależnie  od  powyższych  okoliczności  dotyczących  apelacji,  zdający  powinien  zwrócić uwagę,  że  sąd  I  instancji  niezasadnie  zasądził  na  rzecz  strony  pozwanej  trzykrotną  stawkę minimalną  kosztów  zastępstwa  procesowego.  Sprawa  odbyła  się  na  jednym  terminie,  nie  była szczególnie pracochłonna.

 

Źródło:
Oficjalna strona Ministerstwa Sprawiedliwości.

wydrukuj wyślij znajomemu

WASZE KOMENTARZE

® 2011 - 2017 SerwisPrawa.pl sp. z o.o. Korzystanie z portalu oznacza akceptację regulaminu.