Załóż bezpłatne konto Zaloguj się Zaloguj się przez Facebooka
Kalendarz studenta: Brak wydarzeń na dziś
Polecamy: Ważne zmiany w procedurze cywilnej wkrótce wejdą w życie
Z ostatniej chwili...
Sonda Na którą aplikację się wybierasz?

Egzamin radcowski 2017 - Prawo karne

5/5 z 1 ocen.
(kliknij w gwiazdkę aby ocenić)

28 marca 2017 r. zadający egzamin radcowski zmagali się z zadaniem z prawa karnego. Zdaniem zespołu do przygotowania zadań na egzamin radcowski, w przypadku zadania z zakresu prawa karnego, zasadne jest sporządzenie apelacji. Na co zdający egzamin musieli zwrócić uwagę?

Egzamin radcowski 2017 - Prawo karne

Opis istotnych zagadnień

 

Zdający  przy  rozwiązywaniu zadania powinni zwrócić uwagę na następujące problemy:

 

1.  Sąd Rejonowy błędnie przyjął w  opisie  czynu przypisanego, jak również błędnie ustalił, że  zdolność  oskarżonego  do  rozpoznania  znaczenia  swojego  czynu  oraz  pokierowania swoim postępowaniem była ograniczona w stopniu znacznym, powielając w tym zakresie błąd z zarzutu aktu oskarżenia. Z opinii psychiatrycznej, która słusznie została obdarzona wiarą  w  całości  wynika,  że  zdolność  oskarżonego  do  rozpoznania  znaczenia  czynu i  pokierowania  swoim  postępowaniem  była  ograniczona,  ale  w  stopniu  nieznacznym. W  tym  stanie  rzeczy  w  apelacji  należało  postawić  zarzut  błędu  w  ustaleniach faktycznych,  który  winien  być  połączony  z  odpowiednim  wnioskiem  –  o  zmianę zaskarżonego  wyroku  poprzez wyeliminowanie  z opisu czynu  i kwalifikacji prawnej  tej okoliczności.

 

2.  Z  powyższym  uchybieniem  związana  była  kolejna  wadliwość,  polegająca  na zastosowaniu  nadzwyczajnego  złagodzenia  kary  z  art.  60  §  1  i  §  6  pkt  4  k.k.  poprzez wymierzenie kary pozbawienia wolności poniżej dolnej granicy ustawowego zagrożenia. Skoro nie istniała podstawa do ustalenia ograniczonej poczytalności w stopniu znacznym, nie  było  także  podstawy  do  nadzwyczajnego  złagodzenia  kary  z  powodu  tej  właśnie ograniczonej  poczytalności, a innej podstawy nadzwyczajnego złagodzenia kary Sąd nie ustalił.  W  takim  stanie  rzeczy  uzasadniony  jest  zarzut  naruszenia  prawa  materialnego, mający  wszakże  wtórny  charakter  względem  zarzutu  błędnych  ustaleń  faktycznych.

 

Zarzut  ten  jednak  winien  być  postawiony,  gdyż  ograniczenia  wynikające  z  zakazu reformationis  in  peius  (art.  434  §  1  k.p.k.)  umożliwiają  ingerencję  w  zaskarżone orzeczenie,  gdy  środek  odwoławczy  wniesiony  jest  na  niekorzyść  przez  pełnomocnika, jedynie w razie stwierdzenia podniesionego uchybienia.  Z tak  sformułowanym  zarzutem winien  być  związany  wniosek  o  zmianę  zaskarżonego  wyroku  i  wymierzenie  kary pozbawienia wolności pozostającej w granicach sankcji.  Należy  odnotować, iż aktualnie brak  reguły  ne  peius,  zawartej  wcześniej  w  art.  454  §  2  k.p.k.  (aktualnie  uchylonym), która  zabraniałaby  podwyższenia  kary  pozbawienia  wolności  w  razie  zmiany  ustaleń faktycznych.

 

3.  Oskarżony  w  czasie  popełnienia  czynu  z  pkt  II  aktu  oskarżenia  był  skazany prawomocnym  wyrokiem  za  przestępstwo  z  art.  191  §  2  k.k.  na  karę  pozbawienia wolności,  co stanowi negatywną przesłankę warunkowego zawieszenia wykonania kary.  Zważywszy natomiast na fakt, że oskarżony był karany za przestępstwo z art. 191 § 2 k.k.  na  karę  2  lat  pozbawienia  wolności,  która  była  objęta  karą  łączną,  a  tę  karę  łączną oskarżony  odbył  w  całości  w  okresie  od  17  października  2009  r.  do  17  października 2012  r.,  Sąd  I  instancji  powinien  również  ustalić,  że  oskarżony  działał  w  warunkach powrotu  do  przestępstwa.  Przestępstwa  z  art.  191  §  2  k.k.  i  z  art.  190a  §  1  i  3  k.k.  są przestępstwami  podobnymi,  gdyż  dobrem  chronionym  przez  ich  typy  jest  wolność. Przestępstwa  podobne  to  przestępstwa  należące  do  tego  samego  rodzaju  (art.  115  §  3 k.k.),  a  takimi  są  przestępstwa  skierowane  przeciwko  temu  samemu  dobru  prawnemu. Sąd  Rejonowy  nie  ustalił  natomiast  ani  podobieństwa  przestępstw,  ani  okresu  odbycia kary  pozbawienia  wolności,  ani  tego,  że  w  czasie  5  lat  od  odbycia  kary  pozbawienia wolności oskarżony dopuścił się ponownie przestępstwa tego samego rodzaju. Konieczne było  więc  podniesienie  również  uchybień  związanych  z  powyższymi  kwestiami. W pierwszym wypadku powinien być to zarzut naruszenia prawa materialnego – art. 69 § 1  k.k.,  drugim  zaś  –  zarzut  błędu  w  ustaleniach  faktycznych  przyjętych  za  podstawę wyroku  poprzez  zaniechanie  ustalenia,  że  oskarżony  dopuścił  się  przypisanego  mu zachowania  w  warunkach  powrotu  do  przestępstwa.  Wnioski  odpowiadające  tym zarzutom winny dotyczyć odpowiednio – zmiany wyroku poprzez ustalenie, że oskarżony działał  w  warunkach  powrotu  do  przestępstwa,  a  także  uchylenia  rozstrzygnięcia o  warunkowym  zawieszeniu  wykonania  kary.  Dodać  należy,  że  nawet  gdy  kara pozbawienia  wolności  orzeczona  za  umyślne  przestępstwo  podobne  objęta  została węzłem  kary  łącznej,  to  i  tak  warunki  recydywy  specjalnej  są  spełnione,  gdy  ta  kara jednostkowa  została  orzeczona  w  wymiarze  co  najmniej  6  miesięcy  i  w  takim  też  co najmniej  wymiarze  odbyta  została  kara  łączna  (np.  uchwała  Sądu  Najwyższego z 24 kwietnia 1985 r., VI KZP 5/85, OSNKW 1985, z. 7-8, poz. 54).

 

4.  Decyzja  Sądu Rejonowego  o nieuwzględnieniu wniosku o zadośćuczynienie  także była błędna,  gdyż  wszystkie  argumenty,  jakie  podniósł  Sąd  w  uzasadnieniu  dotyczą niemożności  orzeczenia  obowiązku  naprawienia  szkody,  a  nie  obowiązku zadośćuczynienia.  W  aktach  znajdowały  się  natomiast  wystarczające  dowody  na okoliczność doznania krzywdy. Wniosek o orzeczenie obowiązku zadośćuczynienia  jest prawidłowy  merytorycznie,  został  złożony  w terminie, niemniej do jego uwzględnienia należałoby zmienić ustalenia faktyczne.  Z tego powodu należało podnieść  zarzut błędu w  ustaleniach  faktycznych  polegającego  na  braku  ustalenia  istnienia  krzywdy i nieokreślenia jej wymiaru. Z takim zarzutem winien być skorelowany wniosek o zmianę zaskarżonego  wyroku  poprzez  orzeczenie  na  podstawie  art.  46  §  1  k.k.  obowiązku zadośćuczynienia  poprzez  zapłatę  na  rzecz  pokrzywdzonej  Lidii  Salomon  kwoty pieniężnej, względnie orzeczenie nawiązki na podstawie art. 46 § 2 k.k.

 

 

5.  Kolejnym uchybieniem Sądu I instancji było niezasadne pouczenie Darii Kołodziejczyk o prawie do odmowy zeznań. Daria Kołodziejczyk była siostrą  żony brata oskarżonego,  a  więc nie była osobą najbliższą w rozumieniu art. 115 § 11 k.k. i nie mogła skorzystać z uprawnienia z art. 182 § 1 k.p.k.  Należy jednak zwrócić uwagę, iż uchybienie to nie miało  wpływu  na  treść  wyroku,  gdyż  niekorzystne  dla  oskarżonego  okoliczności,  jakie wynikały z zeznań Darii Kołodziejczyk,  zostały ustalone na podstawie innych dowodów. Jakkolwiek  zatem  doszło  do  uchybienia  procesowego  ze  strony  Sądu,  podniesienie zarzutu  obrazy  art.  182  §  1  k.p.k.  nie  jest  konieczne  gdyż  nie  miało  wpływu  na  treść wyroku.
6.  W zakresie rozstrzygnięcia co do czynu z pkt. I aktu oskarżenia Sąd I instancji błędnie umorzył  postępowanie, gdyż wartość przedmiotu przestępstwa przeciwko mieniu nie ma znaczenia w sytuacji, kiedy  sprawca dokonując rozboju używał przemocy wobec  osoby. Pojęcie  przemocy wobec osoby ma takie samo znaczenie jak  pojęcie gwałtu na osobie, którym ustawodawca posłużył się w art. 130 § 3 k.k., a więc do takiego zachowania nie stosuje  się  m.in.  art.  119  k.w.  (zob.  uchwałę  SN  (7  –  zasada  prawna)  z  17.12.2008  r., I  KZP  27/08,  OSNKW  2009,  z.  1,  poz.1).  W  realiach  sprawy  przemoc  używana  przez Anatola  Jakińskiego  miała  zresztą  cechy  gwałtu  na  osobie  z  uwagi  na  intensywność.

 

W  sprawie  były  podstawy  do  ustalenia  przestępstwa  rozboju  z  uwagi  na  treść obdarzonych wiarą zeznań pokrzywdzonej  –  opisała ona zdarzenie, w którym oskarżony użył wobec niej przemocy i zabrał sukienkę. Nie miała znaczenia wartość sukienki, która według stanu prawnego na czas orzekania rzeczywiście nie przekraczała ¼ minimalnego wynagrodzenia, a według stanu na czas czynu przekraczała 250 zł. W tym stanie rzeczy należało  podnieść  zarzut  błędu  w  ustaleniach  faktycznych  przyjętych  za  podstawę wyroku  poprzez  nieustalenie,  że  oskarżony  zabierając  sukienkę  użył  wobec  Lidii Salomon przemocy, czym wypełnił dyspozycję art. 280 § 1 k.k., a nie art. 119 § 1 k.w.  Z  tak  postawionym  zarzutem  należało  powiązać  wniosek  o  uchylenie  zaskarżonego wyroku  celem  ponownego  rozpoznania  sprawy,  gdyż  zmianom  w  tym  zakresie sprzeciwia się art. 454 § 1 k.p.k.

 

7.  Zasadne  jest  także  podniesienie  zarzutu  naruszenia  art.  624  §  1  k.p.k.  polegającego  na niezasadnym zwolnieniu oskarżonego od kosztów sądowych w zakresie czynu z pkt. II, gdyż  takiej decyzji  nie uzasadniała jego sytuacja majątkowa.  Naruszeniem art. 627 k.p.k. było  niezasądzenie  kwoty  obejmującej  wynagrodzenie  pełnomocnika,  wynikającej z  oświadczenia.  Należało  więc  postawić  zarzut  obrazy  tego  przepisu,  łącząc  go  ze stosownym  wnioskiem  o  zmianę  wyroku  i  zasądzenie  wnioskowanej  należności  od oskarżonego na rzecz oskarżycielki posiłkowej.

 

Źródło:

 

Oficjalna strona Ministerstwa Sprawiedliwości.

Data: 18.04.2017 08:00
Autor/źródło: Szok Natalia
Kategoria: Prawo, Aplikacje, Gorące tematy, Powtórki do egzaminów, Kazusy
Słowa kluczowe: egzamin zawodowy, egzamin radcowski 2017, prawo karne, apelacja
wydrukuj wyślij znajomemu

WASZE KOMENTARZE

® 2011 - 2017 SerwisPrawa.pl sp. z o.o. Korzystanie z portalu oznacza akceptację regulaminu.