Załóż bezpłatne konto Zaloguj się Zaloguj się przez Facebooka
Kalendarz studenta: Brak wydarzeń na dziś
Polecamy: Ogłoszono o wolnych stanowiskach w sądach powszechnych
Z ostatniej chwili...
Sonda Na którą aplikację się wybierasz?

Powtórka z KC: 4 informacje o użytkowaniu wieczystym

4.7/5 z 27 ocen.
(kliknij w gwiazdkę aby ocenić)

Powtarzając zagadnienia z Kodeksu cywilnego, nie zapomnij o użytkowaniu wieczystym. Być może w tym roku część pytań będzie dotyczyć właśnie tej materii. Dziś przypominamy kilka istotnych informacji w tym zakresie.

Powtórka z KC: 4 informacje o użytkowaniu wieczystym

Definicja

 

Użytkowanie wieczyste należy do jednej z trzech kategorii podmiotowych praw rzeczowych. O jego szczególnym znaczeniu powinien świadczyć fakt, że zostało odrębnie uregulowane. Tym samym użytkowanie wieczyste nie możemy zakwalifikować jako prawa własności czy ograniczonego prawa rzeczowego takiego jak np. służebności gruntowe.

 

Podstawa prawna

 

Przepisy prawne odnoszące się do omawianej instytucji znajdziemy oczywiście w Kodeksie cywilnym. Zgodnie z treścią art. 232 KC, grunty stanowiące własność Skarbu Państwa położone w granicach administracyjnych miast oraz grunty Skarbu Państwa położone poza tymi granicami, lecz włączone do planu zagospodarowania przestrzennego miasta i przekazane do realizacji zadań jego gospodarki, a także grunty stanowiące własność jednostek samorządu terytorialnego lub ich związków mogą być oddawane w użytkowanie wieczyste osobom fizycznym, i osobom prawnym. W wypadkach przewidzianych w przepisach szczególnych przedmiotem użytkowania wieczystego mogą być także inne grunty Skarbu Państwa, jednostek samorządu terytorialnego lub ich związków. Użytkowanie wieczyste polega zatem w wielkim skrócie na oddaniu nieruchomości gruntowej w użytkowanie na określony okres czasu. W praktyce przepisy prawne pozwalają, aby użytkowanie wieczyste trwało 99 lat, z tym że nie krócej, niż 40 lat.

 

Powtórz sPrawnie, skutecznie i przyjemnie zagadnienia z Kodeksu cywilnego
zaloguj się lub zarejestruj »

P.S. Podobno: " Po pierwsze - uczyć się, po drugie - uczyć się i po trzecie - uczyć się."

 

Treść umowy

 

Zgodnie z regulacją art. 233 KC, w granicach, określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego oraz przez umowę o oddanie gruntu Skarbu Państwa lub gruntu należącego do jednostek samorządu terytorialnego bądź ich związków w użytkowanie wieczyste, użytkownik może korzystać z gruntu z wyłączeniem innych osób. W tych samych granicach użytkownik wieczysty może swoim prawem rozporządzać. Ustanowienie prawa użytkowania wieczystego sprowadza się tak naprawdę do trzech kroków:

  • wyboru kontrahenta – w ramach trybu przetargowego lub pozaprzetargowego,
  • zawarcia skutecznej umowy o ustanowienie użytkowania wieczystego,
  • wpisu do księgi wieczystej.

 

Czas trwania umowy

 

Okres czasu na jaki zawarta może zostać taka umowa został już określony – będzie to z reguły 99 lat, niekiedy krótszy okres czasu, nie mniej jednak niż lat 40. Pamiętajmy jednak, że w ciągu ostatnich pięciu lat przed upływem zastrzeżonego w umowie terminu wieczysty użytkownik może żądać jego przedłużenia na dalszy okres od czterdziestu do dziewięćdziesięciu dziewięciu lat; jednakże wieczysty użytkownik może wcześniej wystąpić z takim żądaniem, jeżeli okres amortyzacji zamierzonych na użytkowanym gruncie nakładów jest znacznie dłuższy aniżeli czas, który pozostaje do upływu zastrzeżonego w umowie terminu. Odmowa przedłużenia jest dopuszczalna tylko ze względu na ważny interes społeczny. Umowa o przedłużenie wieczystego użytkowania powinna być zawarta w formie aktu notarialnego, musi zawierać w swej treści:

 

Umowa taka powinna zawierać co najmniej następujące informacje:

  • oznaczenie nieruchomości oddawanej w użytkowanie wieczyste,
  • określenie sposobu korzystania z nieruchomości oddanej w użytkowanie wieczyste,
  • określenie terminu użytkowania wieczystego,
  • ustalenie wysokości opłaty za użytkowanie wieczyste.

 

Podstawowym obowiązkiem każdego wieczystego użytkownika jest uiszczanie tzw. rocznej opłaty. W wyroku Sądu Najwyższego z dnia 25 listopada 2010 r. (sygn. akt I CSK 692/09) podkreślono, że wynika ona ze stosunku cywilnoprawnego, łączącego właściciela z użytkownikiem wieczystym nawet wówczas, gdy źródłem powstania tego prawa rzeczowego nie była umowa stron, lecz przepis ustawy. Skoro opłata roczna (niezależnie od sposobu ustalenia jej wysokości) pozostaje odpowiednio skorelowana właśnie z możliwością korzystania przez użytkownika wieczystego z nieruchomości gruntowej, a samo użytkowanie wieczyste ze swej istoty pozostaje prawem czasowym, nie sposób wymagać tego, aby użytkownik wieczysty był zobligowany uiszczać na rzecz właściciela gruntu opłatę roczną także za ten okres roku kalendarzowego, w którym nie przysługuje mu już to prawo. Oznacza to konieczność odpowiedniego, jurydycznego skorelowania wysokości opłaty rocznej, do której uiszczenia zobligowany został użytkownik wieczysty w danym roku kalendarzowym, z rzeczywistym okresem przysługiwania mu omawianego prawa rzeczowego.

 

Powtórz sPrawnie, skutecznie i przyjemnie zagadnienia z Kodeksu cywilnego
zaloguj się lub zarejestruj »

P.S. Podobno: " Dzisiaj uczy się od Wczoraj. Jutro może skorzystać z tego co nauczyło się Dzisiaj."

 

Podstawa prawna:
[art. 232, art. 233 k.c. (Dz.U. z 2014 r. nr 121 j.t.)]

wydrukuj

WASZE KOMENTARZE

® 2011 - 2020 SerwisPrawa.pl sp. z o.o. Korzystanie z portalu oznacza akceptację regulaminu.