Załóż bezpłatne konto Zaloguj się Zaloguj się przez Facebooka
Kalendarz studenta: Brak wydarzeń na dziś
Polecamy: Ogłoszono o wolnych stanowiskach w sądach powszechnych
Z ostatniej chwili...
Sonda Na którą aplikację się wybierasz?

Powtórka z KC: 3 informacje o przystąpieniu do długu

5/5 z 28 ocen.
(kliknij w gwiazdkę aby ocenić)

Powtarzając materiał z prawa cywilnego, warto sięgnąć do zagadnienia związanego z przystąpieniem do długu. Jak się bowiem okazuje, regulacja tej instytucji nie jest zawarta tylko w jednym przepisie. Sprawdźmy zatem jakie są 3 najważniejsze informacje w tym zakresie.

Powtórka z KC: 3 informacje o przystąpieniu do długu

1.    Definicja

 

Przystąpienie do długu jest instytucją prawa cywilnego, która ogólnie rzecz biorąc polega na przejęciu odpowiedzialności za cudzy dług przez osobę trzecią. Jednocześnie dłużnik nie staje się wolny od obowiązku realizacji swojego zobowiązania. Przystąpienie do długu przez jakąkolwiek osobę trzecią tak naprawdę wzmacnia pozycję wierzyciela, ponieważ dłużnik i przystępujący do długu ponoszą odpowiedzialność solidarną za należyte wykonanie istniejącego zobowiązania.

 

2.    Podstawa prawna

 

Tak naprawdę ustawodawca nie uregulował wprost instytucji przystąpienia do długu, jednakże może zostać ona wyodrębniona na podstawie innych przepisów Kodeksu cywilnego. Podstawowym przepisem w tym zakresie może być chociażby art. 3531 KC, który wyraża ogólną zasadę swobody umów. W praktyce bowiem przystąpienie do długu odbywa się na podstawie zawartej umowy. Ważną informacją jest to, że powyższa umowa nie musi przybierać formy pisemnej, tak jak ma to miejsce np. w odniesieniu do umowy o przejęcie długu. Z drugiej jednak strony forma pisemna powinna zostać zawarta przede wszystkim jeśli w przyszłości miałoby dojść do sporów pomiędzy przystępującym do długu a dłużnikiem. W takiej sytuacji pisemna umowa o przystąpienie do długu będzie bardzo dobrym środkiem dowodowym w sądzie.

 

Powtórz sPrawnie, skutecznie i przyjemnie zagadnienia z Kodeksu cywilnego
zaloguj się lub zarejestruj »

P.S. Podobno: " Ucząc innych, sami się uczymy."

 

Zgodnie z treścią art. 518 KC, osoba trzecia, która spłaca wierzyciela, nabywa spłaconą wierzytelność do wysokości dokonanej zapłaty:

  • jeżeli płaci cudzy dług, za który jest odpowiedzialna osobiście albo pewnymi przedmiotami majątkowymi;
  • jeżeli przysługuje jej prawo, przed którym spłacona wierzytelność ma pierwszeństwo zaspokojenia;
  • jeżeli działa za zgodą dłużnika w celu wstąpienia w prawa wierzyciela; zgoda dłużnika powinna być pod nieważnością wyrażona na piśmie;
  • jeżeli to przewidują przepisy szczególne.

 

W wypadkach powyższych wierzyciel nie może odmówić przyjęcia świadczenia, które jest już wymagalne. Jeżeli wierzyciel został spłacony przez osobę trzecią tylko w części, przysługuje mu co do pozostałej części pierwszeństwo zaspokojenia przed wierzytelnością, która przeszła na osobę trzecią wskutek zapłaty częściowej.

 

3.    Orzecznictwo

 

Jak podkreśla Sąd Najwyższy, ocena powyższych przesłanek wymaga ustalenia osobistej odpowiedzialności za ten dług spłacającego, brak tej przesłanki powoduje, że nie dochodzi do wstąpienia osoby trzeciej w prawa zaspokojonego wierzyciela. Przepis art. 356 § 2 KC stanowi, że wierzyciel nie może odmówić przyjęcia zapłaty wymaganej wierzytelności pieniężnej od osoby trzeciej, nawet gdyby działała ona bez wiedzy dłużnika. Brak jest tu bowiem uzasadnionego interesu dla takiej odmowy. Warunkiem zaistnienia takiej sytuacji jest jednak to, by spełniający świadczenie działał za dłużnika. Regulacja ta nie znajdzie zastosowania wówczas, gdy działanie osoby trzeciej nie będzie spełnieniem świadczenia za dłużnika, ale będzie realizacją zobowiązania tego podmiotu wynikającą z umowy zawartej z wierzycielem. Przepisy art. 356 § 2 KC i art. 518 § 1 pkt 1 KC mają wspólną cechę, mianowicie celem świadczenia osoby trzeciej jest zwolnienie z długu dłużnika.

 

Przy przystąpieniu do długu wierzyciel zyskuje kolejnego dłużnika, od którego może żądać zapłaty nie tracąc poprzedniego. Skoro zatem wskutek przystąpienia do długu nie mogą zostać w jakikolwiek sposób naruszone prawa wierzyciela, to nie jest wymagana jego pisemna zgoda na przystąpienie do długu, zarówno pod rygorem nieważności, jak i dla celów dowodowych. Przystępujący do długu staje się stroną już istniejącego zobowiązania, oczywiście o ile umowa regulująca jego przystąpienie nie stanowi inaczej, odpowiada on za zobowiązanie tak jak pierwotny dłużnik całym swoim majątkiem. Wierzyciel może się zaś od niego domagać należności głównej wraz z wszelkimi świadczeniami dodatkowymi, takimi jak odsetki za zwłokę czy kary umowne. Jednakże w przypadku spłaty długu dodatkowy dłużnik może domagać się zwrotu połowy wartości spełnionego świadczenia od współdłużnika, w przypadku większej ilości dłużników zaś w częściach równych. Umowa może jednak inaczej określić wysokość tych roszczeń.

 

Na zakończenie pamiętajmy, że zgodnie z wyrokiem Sądu Najwyższego z dnia 24 września 2003 r. (sygn. akt III CKN 467/01), wyłączona jest dopuszczalność umownego przystępowania do długu podatkowego.

 

Powtórz sPrawnie, skutecznie i przyjemnie zagadnienia z Kodeksu cywilnego
zaloguj się lub zarejestruj »

P.S. Podobno: " Nauka to pokarm dla rozumu."

 

Podstawa prawna:
[art. 3531, art. 518 k.c. (Dz.U. z 2014 r. Nr 121 j.t.)]

Data: 09.06.2015 08:35
Autor/źródło: Rodzeń Rafał
Kategoria: Prawo, Aplikacje, Powtórki do egzaminów
Słowa kluczowe: aplikacja, egzamin wstępny, przystąpienie do długu, dług, prawo cywilne, zobowiązania
wydrukuj

WASZE KOMENTARZE

® 2011 - 2020 SerwisPrawa.pl sp. z o.o. Korzystanie z portalu oznacza akceptację regulaminu.