Załóż bezpłatne konto Zaloguj się Zaloguj się przez Facebooka
Kalendarz studenta: Brak wydarzeń na dziś
Polecamy: 5 grudnia w życie wejdą zmiany w Kodeksie postępowania karnego
Z ostatniej chwili...
Sonda Na którą aplikację się wybierasz?
Uwaga! Publikacja archiwalna
Oznacza to, że od czasu jej opublikowania pojawiły się zmiany aktów prawnych, mogące wpływać na aktualność poniższej treści. SerwisPrawa.pl nie aktualizuje automatycznie wszystkich publikowanych tekstów zgodnie z obowiązującymi aktami prawnymi.

Jeżeli interesuje Cię uaktualnienie poniższego tekstu pod kątem obowiązującego stanu prawnego - kliknij w link (funkcja dostępna tylko dla zarejestrowanych Użytkowników).

Sprawa rozwodowa

5/5 z 16 ocen.
(kliknij w gwiazdkę aby ocenić)

Sprawy rozwodowe należą do kategorii spraw rozpoznawanych przez polskie sądy w postępowaniu odrębnym. Kwestia dopuszczalności rozwodu została uregulowana nie tylko w Kodeksie postępowania cywilnego, ale także w Kodeksie rodzinnym i opiekuńczym. Z treści powyższych aktów prawnych możemy dowiedzieć się w jakich sytuacjach można żądać rozwiązania istniejącego małżeństwa i kto może wnioskować w tym przedmiocie.

Sprawa rozwodowa

Małżeństwo jest związkiem osób różnej płci obejmującej trzy sfery życia: gospodarczą, fizyczną oraz duchową. Niekiedy zdarza się jednak, że związek dwojga ludzi nie może przetrwać i koniecznym jest orzeczenie rozwodu. Przyczyn takiego stanu rzeczy jest naprawę wiele, niezależnie od tego sąd może orzec rozwiązanie małżeństwa tylko wtedy, gdy między małżonkami nastąpił zupełny i trwały rozkład pożycia. W takiej sytuacji każdy z małżonków może żądać, ażeby sąd rozwiązał małżeństwo przez rozwód. Jednakże mimo zupełnego i trwałego rozkładu pożycia rozwód nie jest dopuszczalny, jeżeli wskutek niego miałoby ucierpieć dobro wspólnych małoletnich dzieci małżonków albo jeżeli z innych względów orzeczenie rozwodu byłoby sprzeczne z zasadami współżycia społecznego. Rozwód nie jest również dopuszczalny, jeżeli żąda go małżonek wyłącznie winny rozkładu pożycia, chyba że drugi małżonek wyrazi zgodę na rozwód albo że odmowa jego zgody na rozwód jest w danych okolicznościach sprzeczna z zasadami współżycia społecznego.



Decydująca przesłanka rozwodowa – trwały i zupełny rozkład pożycia małżeńskiego, musi zaistnieć we wszystkich trzech sferach życia małżonków (fizycznej, duchowej oraz gospodarczej). Tylko w  takiej sytuacji możemy mówić bowiem o uzasadnionym żądaniu rozwiązania małżeństwa. Jeśli co najmniej jedna sfera życia małżeńskiego będzie trwała bądź zupełna, sąd nie będzie miał podstaw do rozwiązania małżeństwa i rozwód nie zostanie orzeczony.

Zgodnie z treścią art. 57 KRiO, orzekając rozwód sąd orzeka także, czy i który z małżonków ponosi winę rozkładu pożycia. Jednakże na zgodne żądanie małżonków sąd zaniecha orzekania o winie. W tym wypadku następują skutki takie, jak gdyby żaden z małżonków nie ponosił winy. Dla ustalenia w myśl powyższego przepisu, który z małżonków ponosi winę za rozkład pożycia małżeńskiego, istotne są zachowania małżonków, które miały miejsce przed jego zastosowaniem, tylko one bowiem, stosownie do art. 361 § 1 Kodeksu cywilnego, mogą być uznane za przyczynę rozkładu i ocenione jako zawinione spowodowanie rozkładu pożycia. Zachowania małżonków w okresie, gdy rozkład ich pożycia małżeńskiego był już zupełny i trwały, nie są jednak bez znaczenia dla oceny przesłanek rozwodowych określonych w art. 56 KRiO. Małżonkowie zobowiązani są do wzajemnej lojalności i przyzwoitego zachowania wobec siebie przez cały czas trwania małżeństwa. Jeśli ich niewłaściwe zachowanie stało się przyczyną rozkładu pożycia, ponoszą tego skutki w postaci możliwości przypisania im winy rozkładu ze wszystkimi tego konsekwencjami, jakie przewiduje ustawa. Natomiast jeśli ich niewłaściwe zachowanie miało miejsce już po powstaniu i utrwaleniu rozkładu pożycia i nie może być uznane za jego przyczynę, oceniać je trzeba z punktu widzenia przesłanki zasad współżycia społecznego, jaką przewiduje art. 56 § 2 i 3 KRiO dla oceny zgodności orzeczenia rozwodu z tymi zasadami oraz oceny zgodności z nimi odmowy zgody na rozwód małżonka, któremu nie można przypisać winy.

Pierwszym krokiem, który musi być podjęty w celu uzyskania rozwodu jest oczywiście złożenie pozwu do sądu okręgowego, w którego okręgu małżonkowie mieli ostatnie miejsce zamieszkania, jeżeli choć jedno z nich w okręgu tym jeszcze ma miejsce zamieszkania lub zwykłego pobytu. Z braku takiej podstawy wyłącznie właściwy jest sąd miejsca zamieszkania strony pozwanej, a jeżeli i tej podstawy nie ma – sąd miejsca zamieszkania powoda. Koszty wniesienia pozwu to wydatek 600 zł – jest to opłata stała. Jeżeli zostanie wydany wyrok rozwodowy uwzględniający zgodny wniosek stron, co do orzeczenia rozwodu bez winy któregokolwiek z małżonków, sąd z urzędu zwróci stronom połowę tak wniesionej kwoty, czyli 300 zł, ale tylko wtedy, gdy wyrok będzie prawomocny. Pamiętajmy, że sprawy rozwodowe są bardzo specyficzne, toteż pozew wnieść może jedynie małżonek chcący, aby jego związek przestał istnieć w świetle prawnym. Tym samym oznacza to, że pozwu rozwodowego nie mogą wnosić przedstawiciele ustawowi małżonków, ani prokurator. Warto także nadmienić, że brak finansów na założenie sprawy rozwodowej nie przekreśla możliwości rozwiązania małżeństwa – wystarczy w takiej sytuacji złożyć wraz z pozwem wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych wraz z prawidłowo wypełnionym formularzem dotyczącym naszych dochodów i stanu majątkowego. Prawidłowo uzasadniony wniosek będzie skutkował zwolnieniem powoda od kosztów sądowych.
1 2 dalej
Data: 16.08.2013 09:00
Autor/źródło: Rodzeń Rafał
Kategoria: Prawo
Słowa kluczowe: orzeczenie rozwodu, rozwód, rozwiązanie małżeństwa, przesłanka rozwodowa, przesłanki rozwodowe, sprawa rozwodowa, sprawy rozwodowe
wydrukuj

WASZE KOMENTARZE

® 2011 - 2019 SerwisPrawa.pl sp. z o.o. Korzystanie z portalu oznacza akceptację regulaminu.